RSS

Chapter 114: Shedding shyness

He said:

 

For those pining due to

Unrequited love –

How else can they draw strength

Than ride the mock ‘palm-horse’ *

To proclaim love and get relief.

1131 V1  (Manakudavar)

 

For those pining due to love,

Once enjoyed but now denied,

How else can they draw strength

Than ride the mock ‘palm-horse’

To proclaim love and feel relieved.

1131 V2 (Parimelazhagar)

 

The body and the soul

Able to bear no more

Have shed their reserve

That inhibits riding

The palm-horse, declaring love.

1132

 

Shyness and chivalry

I possessed once before.

All I am left with now

Is the mock palm-horse

The love-struck men mount.

1133

 

The gusting stream

Of love and lust

Will sweep away

My raft of modesty

And manly gallantry.

1134

 

She of small bangles

Beaded with garlands

Has left me with

The mock palm-horse

And blues of the dusk.

1135

 

My eyes refuse sleep

‘Cos of this naive girl.

Even at midnight

I think of mounting

The horse of palm fronds.

1136

 

She said:

 

Pining is aroused

By a sea of love.

Yet, we don’t mount the palm-horse.

What can indeed be better

Than to be born a woman?

1137

 

Love spared me not

For my reserve that is rare

Nor thought I deserve pity.

It has breached my covertness

And come out in the open.

1138

 

No one knows, thinking so

The love I conceal

Has revealed itself

On the streets via

Whispers and gossip.

1139 V1 (Parimelazhagar)

 

No one knows, bar me –

thinking so, my love

Has revealed itself,

Smearing on the streets

In a bemused state.

1139 V2 (Manakudavar)

 

Ignorant folks

Sneer at me

When they see me.

Ah, they haven’t been through

What I have undergone.

1140

 

* ‘Matal oortal/erutal’ – This was an ancient tradition for men referred to in old Tamil literature, of riding a mock horse made of palm fronds, while carrying the painting of the loved one, and proclaiming his love in public.

 

அதிகாரம் 114: நாணுத்துறவுரைத்தல்

 

காமம் உழந்து வருந்தினார்க் கேமம்
மடவல்ல தில்லை வலி.
1131
நோனா உடம்பும் உயிரும் மடலேறும்
நாணினை நீக்கி நிறுத்து.
1132
நாணொடு நல்லாண்மை பண்டுடையே னின்றுடையேன்
காமுற்றார் ஏறு மடல்.
1133
காமக் கடும்புனல் உய்க்குமே நாணொடு
நல்லாண்மை என்னும் புணை.
1134
தொடலைக் குறுந்தொடி தந்தாள் மடலொடு
மாலை உழக்கும் துயர்.
1135
மடலூர்தல் யாமத்தும் உள்ளுவேன் மன்ற
படலொல்லா பேதைக்கென் கண்.
1136
கடலன்ன காமம் உழந்தும் மடலேறாப்
பெண்ணிற் பெருந்தக்க தில்.
1137
நிறைஅரியர் மன்னளியர் என்னாது காமம்
மறையிறந்து மன்று படும்.
1138
அறிகிலார் எல்லாரும் என்றேயென் காமம்
மறுகின் மறுகும் மருண்டு.
1139
யாம்கண்ணிற் காண நகுப அறிவில்லார்
யாம்பட்ட தாம்படா வாறு.
1140

 

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on August 26, 2018 in Kaamam, Uncategorized

 

Tags: , , , , ,

Chapter 113: In praise of love

 

He said:

Milk mixed with honey it is

Saliva springing

From her mouth

With shiny teeth

And sweet words.

– Kural 1121

 

What is the soul

to the body?

Such is the bond

Between me

And my lady.

– Kural 1122

 

Pupil of my eye,

Go away!

There ain’t room enough

For the girl I love

She with a fine brow.

– Kural 1123

 

The girl decked with splendid jewels

Is my very life

When she is with me,

And brings on death

When she leaves me.

– Kural 1124

 

I shall remember

The nature of her

With bright warring eyes

If I ever forget her;

But I know not forgetting.

– Kural 1125

 

She said:

He never leaves my eyes.

When I blink, he remains

And yet stays unhurt.

He – my love,

Is exceptional.

– Kural 1126

 

My beloved resides

Within my eyes.

I never paint them

Lest he vanishes

For that brief time.

– Kural 1127

 

My beloved resides

Within my heart.

I fear eating food

That is steaming hot

Lest he gets burnt.

– Kural 1128

 

If I shut my eyes

He would be veiled;

Knowing this I sleep not.

Hence the townsfolk

Call him uncaring.

– Kural 1129

 

He lives with delight

Always in my heart.

But the townsfolk

Call him loveless

As he dwells apart.

– Kural 1130

 

அதிகாரம் 113: காதற்சிறப்புரைத்தல்

பாலொடு தேன்கலந் தற்றே பணிமொழி
வாலெயி றூறிய நீர்.
1121
உடம்பொ டுயிரிடை என்ன மற்றன்ன
மடந்தையொ டெம்மிடை நட்பு.
1122
கருமணியிற் பாவாய் நீ போதாயாம் வீழும்
திருநுதற் கில்லை இடம்.
1123
வாழ்தல் உயிர்க்கன்னள் ஆயிழை சாதல்
அதற்கன்னள் நீங்கு மிடத்து.
1124
உள்ளுவன் மன்யான் மறப்பின் மறப்பறியேன்
ஒள்ளமர்க் கண்ணாள் குணம்.
1125
கண்ணுள்ளிற் போகார் இமைப்பிற் பருவரார்
நுண்ணியரெம் காத லவர்.
1126
கண்ணுள்ளார் காத லவராகக் கண்ணும்
எழுதேம் கரப்பாக் கறிந்து.
1127
நெஞ்சத்தார் காத லவராக வெய்துண்டல்
அஞ்சுதும் வேபாக் கறிந்து.
1128
இமைப்பிற் கரப்பாக் கறிவல் அனைத்திற்கே
ஏதிலர் என்னுமிவ் வூர்.
1129
உவந்துறைவ ருள்ளத்துள் என்றும் இகந்துறைவர்
ஏதிலர் என்னுமிவ் வூர்.
1130
 
 

Tags: , , , , ,

Chapter 112: In praise of her charms

Bless you Anicham*,

You’re soft, no doubt!

More delicate

Than you, is she

Who I covet.

– Kural 1111

(*Anicham – a mythical flower so sensitive that it droops or withers if anyone even smells it.)

 

How you’re seduced, my heart,

When you see a flower.

Flowers seen by all,

You are mistaken,

Are not her eyes.

– Kural 1112

 

She of supple arms,

Tender-sprouts her body,

Pearly is her smile,

Heady is her smell,

Spear-like her smeared* eyes.

– Kural 1113

* Tamil women used to paint their eyebrows and eyelids with collyrium, a black eyeshadow.

 

Feeling it’s no match,

Lily would wilt down

And stare at the ground

If it sees the eyes of her

Who wears graceful jewels.

– Kural 1114

 

She has worn anicham flower

Without pinching out its stalk.

Her slender waist

May no more hear

Auspicious drums.

 – Kural 1115

 

Which is the moon

And which the girl’s face,

Unable to discern,

The baffled stars have

Strayed from their course.

 – Kural 1116

 

The glistening moon

That wanes and waxes

Is marred by vacant spaces.

Is there a single taint

On my maiden’s face?

– Kural 1117

 

Long live moon!

I shall love you too

If only

You can be radiant

As my girl’s face.

– Kural 1118

 

She has eyes like a broad flower.

Moon,

If you can resemble her face

You need not appear

For everyone to see.

– Kural 1119

 

Anicham flower

And annam’s* feather:

Under milady’s feet,

They are nothing but

Nerunji thorn fruit.

– Kural 1120

* Annam – a mythical species of swan, that can sift water and milk, and is used in poems as a metaphor or simile for gracious gait and gentle looks. Also, the vehicle of Lord Brahma.
* Nerunji – A common herb with thorny fruits (terrestris tribulis/ cow’s thorn/ caltrop/cat’s head)

 

அதிகாரம் 112: நலம்புனைந்துரைத்தல்

நன்னீரை வாழி அனிச்சமே நின்னினும்
மென்னீரள் யாம்வீழ் பவள்.
1111
மலர்காணின் மையாத்தி நெஞ்சே இவள்கண்
பலர்காணும் பூவொக்கும் என்று.
1112
முறிமேனி முத்தம் முறுவல் வெறிநாற்றம்
வேலுண்கண் வேய்த்தோ ளவட்கு.
1113
காணின் குவளை கவிழ்ந்து நிலனோக்கும்
மாணிழை கண்ணொவ்வேம் என்று.
1114
அனிச்சப்பூக் கால்களையாள் பெய்தாள் நுசுப்பிற்கு
நல்ல பாடாஅ பறை,
1115
மதியும் மடந்தை முகனும் அறியா
பதியிற் கலங்கிய மீன்.
1116
அறுவாய் நிறைந்த அவிர்மதிக்குப் போல
மறுவுண்டோ மாதர் முகத்து.
1117
மாதர் முகம்போல் ஒளிவிட வல்லையேல்
காதலை வாழி மதி.
1118
மலரன்ன கண்ணாள் முகமொத்தி யாயின்
பலர்காணத் தோன்றல் மதி.
1119
அனிச்சமும் அன்னத்தின் தூவியும் மாதர்
அடிக்கு நெருஞ்சிப் பழம்.
1120
 
 

Tags: , , , , ,

Chapter 111: The joy of making love

The five senses of
Sight, aural, taste, smell and touch
Come alive
Only with this girl
Of gleaming bangles.

– Kural 1101

 

For any disease
The cure lies elsewhere.
My girl decked with jewels
Is herself the cure for
The ailment she induced.

– Kural 1102

 

When we find on the one we love
A soft shoulder to sleep on,
Can it be sweeter –
The divine world of
the lotus-eyed god?

– Kural 1103

 
It sears when I go far
It chills when I get near
Such a fire
Wherefrom did
She acquire?

– Kural 1104

 

The moment I desire anything
That very thing they seem to be:
The shoulders of her
Whose tresses flow down
adorned with flowers.

– Kural 1105

 

Whenever she embraces me
Her touch, o her touch
Is so good, my life sprouts afresh!
This artless maiden’s arms
Are for sure made of nectar.

– Kural 1106

 

Taking from our house
All that we possess,
To share with and feed others
Amma!
Cuddling this woman is as good.
(Version 1)

 

Cuddling this woman,
Her complexion that of mango,
Wow! it is much the same as
Feeding others and sharing with them
Hard earned wealth from our house.
(Version 2)

– Kural 1107

 
We both desire each other
And delightful it is
Our tight hug
Which lets nothing betwixt
Not even air.

– Kural 1108

 

Pouting after a tiff,
Patching up and making out,
These are the perks
Gained by those
United in love.

– Kural 1109

 

The more we learn, the more we learn
There is much unknown.
Same it is with love,
The more I lie with the bejewelled girl
(The more I learn there are joys untold).

– Kural 1110

 

அதிகாரம் 111: புணர்ச்சி மகிழ்தல்

கண்டுகேட் டுண்டுயிர்த் துற்றறியும் ஐம்புலனும்
ஒண்டொடி கண்ணே உள.
1101
பிணிக்கு மருந்து பிறமன் அணியிழை
தன்நோய்க்குத் தானே மருந்து.
1102
தாம்வீழ்வார் மென்றோள் துயிலின் இனிதுகொல்
தாமரைக் கண்ணான் உலகு.
1103
நீங்கின் தெறூஉங் குறுகுங்கால் தண்ணென்னும்
தீயாண்டுப் பெற்றாள் இவள்.
1104
வேட்ட பொழுதின் அவையவை போலுமே
தோட்டார் கதுப்பினாள் தோள்.
1105
உறுதோ றுயிர்தளிர்ப்பத் தீண்டலால் பேதைக்
கமிழ்தின் இயன்றன தோள்.
1106
தம்மில் இருந்து தமதுபாத் துண்டற்றால்
அம்மா அரிவை முயக்கு.
1107
வீழும் இருவர்க் கினிதே வளியிடை
போழப் படாஅ முயக்கு.
1108
ஊடல் உணர்தல் புணர்தல் இவைகாமம்
கூடியார் பெற்ற பயன்.
1109
அறிதோ றறியாமை கண்டற்றால் காமம்
செறிதோறும் சேயிழை மாட்டு.
1110

 

 
Leave a comment

Posted by on July 13, 2018 in Porul, Thirukkural, Thirukural

 

Tags: , , , , ,

Chapter 110: Reading the cues

Her gorging eyes
Have two gazes.
One gaze inflicts the malady.
The other gaze is remedy
For that malady.

– Kural 1091

 

Her furtive eyes
Steal a fleeting look.
Half the love
Lies in it,
nay much more.

– Kural 1092

 

She looked at me.
Looking, she turned coy.
That was how
She watered
The crop of our love.

– Kural 1093

 

When I look at her
She stares at the ground.
When I turn my gaze
She looks at me
And smiles gently.

– Kural 1094

 

She peeks at me
Not directly
But as if she
Squinted an eye,
And then simpers.
(Version 1)

Her look lets out
Not a single cue.
Coyly she smiles
As if she meant
Something else.
(Version 2)

– Kural 1095

 

She speaks as if
She is hostile.
She feigns anger.
I do sense soon
What she does mean.

– Kural 1096

 

Harsh words with no real anger,
And a put-on angry stare:
These are the cues;
She seems hostile
but loves me true.

– Kural 1097

 

A certain beauty lies
In this pliant girl:
Oh, the way she smiles,
Gently, her heart melting,
When I look at her!

– Kural 1098

 

We give each other
Such distant looks
Like we’re strangers.
Only lovers
Can do that.

– Kural 1099

 

When my eyes
Meet her eyes,
And concur,
Spoken words
Have no use.

– Kural 1100

 

அதிகாரம் 110: குறிப்பறிதல்

இருநோக் கிவளுண்கண் உள்ள தொருநோக்கு
நோய்நோக்கொன் றந்தோய் மருந்து.
1091
கண்களவு கொள்ளும் சிறுநோக்கம் காமத்தில்
சொம்பாகம் அன்று பெரிது.
1092
நோக்கினாள் நோக்கி இறைஞ்சினாள் அஃதவள்
யாப்பினுள் அட்டிய நீர்.
1093
யானோக்குங் காலை நிலன்நோக்கும் நோக்காக்கால்
தானோக்கி மெல்ல நகும்.
1094
குறிக்கொண்டு நோக்காமை அல்லால் ஒருகண்
சிறக்கணித்தாள் போல நகும்.
1095
உறாஅ தவர்போற் சொலினும் செறாஅர்சொல்
ஒல்லை உணரப் படும்.
1096
செறாஅச் சிறுசொல்லும் செற்றார்போல் நோக்கும்
உறாஅர்போன் றுற்றார் குறிப்பு.
1097
அசையியற் குண்டாண்டோர் ஏஎர்யான் நோக்கப்
பசையினள் பைய நகும்.
1098
ஏதிலார் போலப் பொதுநோக்கு நோக்குதல்
காதலார் கண்ணே உள.
1099
கண்ணொடு கண்ணிணை நோக்கொக்கின் வாய்ச்சொற்கள்
என்ன பயனும் இல.
1100

 

 
Leave a comment

Posted by on July 13, 2018 in Kaamam, Thirukkural, Thirukural

 

Tags: , , , , ,

Chapter 109: Beauty that torments

 

Book III: Kaamam (Love)

She with sturdy studs
Is she an angel?
A peafowl special?
Or just a damsel?
My heart is dazzled.

– Kural 1081

 

The girl who I gazed at,
With the gaze she returned
She seemed to resemble
A bellicose angel
Coming with an army.

– Kural 1082

 

What is known as Death
I knew not before.
Now I do. She comes
With feminine graces
And immense warring eyes.

– Kural 1083

The eyes of this naive girl
With feminine graces
Are warring with looks
That devour the lives
Of those who see her.

– Kural 1084

Is that Death?
Or eyes?
Or doe?
The gaze of the young lass
Has all these three.

– Kural 1085

 

If only her cruel brows
Were not bent (as a bow)
Her eyes would not shoot
So much misery
That makes me quiver.
(Version 1)

If only her cruel eyebrows
Bend not to conceal (what she feels)
Her eyes would not cause
So much misery
That makes me quiver.
(Version 2)

– Kural 1086

 

As a robe over
a rutting tusker
That covers its eyes
Lies a veil over
Her shapely bosom.

– Kural 1087

 

My valour which forced even foes
Who never faced me in battle
To fear me
Lies shattered before
Her glowing brow.

– Kural 1088

 

Adorned with the innocent
Gaze of a gazelle,
And modesty to boot,
Of what use to her are jewels
Made of extrinsic materials.

– Kural 1089

 

Brewed spirits intoxicate
Only when they are consumed.
They cannot, like love,
Enthrall even those
Who merely behold.

– Kural 1090

 

[*1086 V1: Based on commentary by Magudeswaran; V2: Ma.Ra.Po.Gurusamy]

 

அதிகாரம் 109: தகையணங்குறுத்தல்

அணங்குகொல் ஆய்மயில் கொல்லோ கனங்குழை
மாதர்கொல் மாலுமென் நெஞ்சு.
1081
நோக்கினாள் நோக்கெதிர் நோக்குதல் தாக்கணங்கு
தானைக்கொண் டன்ன துடைத்து.
1082
பண்டறியேன் கூற்றென் பதனை இனியறிந்தேன்
பெண்டகையாற் பேரமர்க் கட்டு.
1083
கண்டார் உயிருண்ணும் தோற்றத்தான் பெண்டகைப்
பேதைக் கமர்த்தன கண்.
1084
கூற்றமோ கண்ணோ பிணையோ மடவரல்
நோக்கமிம் மூன்றும் உடைத்து.
1085
கொடும்புருவம் கோடா மறைப்பின் நடுங்கஞர்
செய்யல மன்இவள் கண்.
1086
கடாஅக் களிற்றின்மேல் கட்பாடாம் மாதர்
படாஅ முலைமேல் துகில்.
1087
ஒண்ணுதற் கோஒ உடைந்ததே ஞாட்பினுள்
நண்ணாரும் உட்குமென் பீடு.
1088
பிணையேர் மடநோக்கும் நாணும் உடையாட்
கணி எவனோ ஏதில தந்து.
1089
உண்டார்கண் அல்ல தடுநறாக் காமம்போல்
கண்டார் மகிழ்செய்தல் இன்று.
1090

 

 
2 Comments

Posted by on July 13, 2018 in Kaamam, Thirukkural, Thirukural

 

Tags: , , , ,

Chapter 108: Vileness

By all appearances, the vile look so human;
Such resemblance, I’ve nowhere seen.
1071
More gifted than those who know the right course
Are the vile: their hearts have no remorse.
1072
Those who are base are like Devas
They are free to do as they please.
1073
When they meet brutish people unfettered by scruples
The lowest of the low take pride in surpassing them.
1074
The conformity of the vile is forced by fear
And perhaps, a wee bit by desire.
1075
Like the broadcasting drum are the vile,
Revealing everything confidential.
1076
The vile will not even wiggle their smeared dining fingers
Unless their cheeks are cracked by a clenched fist.
1077
A word is enough to move the noble to help;
Crushed like a sugarcane, the vile maybe of some use.
1078
When they see others well fed and well dressed
The vile are adept at getting their flaws exposed.
1079
When in trouble, themselves, the vile swiftly sell.
What else do they have as a skill?
1080

அதிகாரம் 108: கயமை

மக்களே போல்வர் கயவர் அவரன்ன
ஒப்பாரி யாம்கண்ட தில்.
1071
நன்றறி வாரிற் கயவர் திருவுடையார்
நெஞ்சத் தவலம் இலர்.
1072
தேவர் அனையர் கயவர் அவரும்தாம்
மேவன செய்தொழுக லான்.
1073
அகப்பட்டி யாவாரைக் காணின் அவரின்
மிகப்பட்டுச் செம்மாக்கும் கீழ்.
1074
அச்சமே கீழ்களது ஆசாரம் எச்சம்
அவாவுண்டேல் உண்டாம் சிறிது.
1075
அறைபறை யன்னர் கயவர்தாம் கேட்ட
மறைபிறர்க் குய்துரைக்க லான்.
1076
ஈர்ங்கை விதிரார் கயவர் கொடிறுடைக்கும்
கூன்கையர் அல்லா தவர்க்கு.
1077
சொல்லப் பயன்படுவர் சான்றோர் கரும்புபோற்
கொல்லப் பயன்படும் கீழ்.
1078
உடுப்பதூஉம் உண்பதூஉம் காணிற் பிறர்மேல்
வடுக்காண வற்றாகும் கீழ்.
1079
எற்றிற் குரியர் கயவரொன் றுற்றக்கால்
விற்றற் குரியர் விரைந்து.
1080

 

 
2 Comments

Posted by on February 3, 2018 in Porul, Thirukkural, Thirukural

 

Tags: , , ,