RSS

Category Archives: Porul

Chapter 111: The joy of making love

The five senses of
Sight, aural, taste, smell and touch
Come alive
Only with this girl
Of gleaming bangles.

– Kural 1101

 

For any disease
The cure lies elsewhere.
My girl decked with jewels
Is herself the cure for
The ailment she induced.

– Kural 1102

 

When we find on the one we love
A soft shoulder to sleep on,
Can it be sweeter –
The divine world of
the lotus-eyed god?

– Kural 1103

 
It sears when I go far
It chills when I get near
Such a fire
Wherefrom did
She acquire?

– Kural 1104

 

The moment I desire anything
That very thing they seem to be:
The shoulders of her
Whose tresses flow down
adorned with flowers.

– Kural 1105

 

Whenever she embraces me
Her touch, o her touch
Is so good, my life sprouts afresh!
This artless maiden’s arms
Are for sure made of nectar.

– Kural 1106

 

Taking from our house
All that we possess,
To share with and feed others
Amma!
Cuddling this woman is as good.
(Version 1)

 

Cuddling this woman,
Her complexion that of mango,
Wow! it is much the same as
Feeding others and sharing with them
Hard earned wealth from our house.
(Version 2)

– Kural 1107

 
We both desire each other
And delightful it is
Our tight hug
Which lets nothing betwixt
Not even air.

– Kural 1108

 

Pouting after a tiff,
Patching up and making out,
These are the perks
Gained by those
United in love.

– Kural 1109

 

The more we learn, the more we learn
There is much unknown.
Same it is with love,
The more I lie with the bejewelled girl
(The more I learn there are joys untold).

– Kural 1110

 

அதிகாரம் 111: புணர்ச்சி மகிழ்தல்

கண்டுகேட் டுண்டுயிர்த் துற்றறியும் ஐம்புலனும்
ஒண்டொடி கண்ணே உள.
1101
பிணிக்கு மருந்து பிறமன் அணியிழை
தன்நோய்க்குத் தானே மருந்து.
1102
தாம்வீழ்வார் மென்றோள் துயிலின் இனிதுகொல்
தாமரைக் கண்ணான் உலகு.
1103
நீங்கின் தெறூஉங் குறுகுங்கால் தண்ணென்னும்
தீயாண்டுப் பெற்றாள் இவள்.
1104
வேட்ட பொழுதின் அவையவை போலுமே
தோட்டார் கதுப்பினாள் தோள்.
1105
உறுதோ றுயிர்தளிர்ப்பத் தீண்டலால் பேதைக்
கமிழ்தின் இயன்றன தோள்.
1106
தம்மில் இருந்து தமதுபாத் துண்டற்றால்
அம்மா அரிவை முயக்கு.
1107
வீழும் இருவர்க் கினிதே வளியிடை
போழப் படாஅ முயக்கு.
1108
ஊடல் உணர்தல் புணர்தல் இவைகாமம்
கூடியார் பெற்ற பயன்.
1109
அறிதோ றறியாமை கண்டற்றால் காமம்
செறிதோறும் சேயிழை மாட்டு.
1110

 

 
Leave a comment

Posted by on July 13, 2018 in Porul, Thirukkural, Thirukural

 

Tags: , , , , ,

Chapter 108: Vileness

By all appearances, the vile look so human;
Such resemblance, I’ve nowhere seen.
1071
More gifted than those who know the right course
Are the vile: their hearts have no remorse.
1072
Those who are base are like Devas
They are free to do as they please.
1073
When they meet brutish people unfettered by scruples
The lowest of the low take pride in surpassing them.
1074
The conformity of the vile is forced by fear
And perhaps, a wee bit by desire.
1075
Like the broadcasting drum are the vile,
Revealing everything confidential.
1076
The vile will not even wiggle their smeared dining fingers
Unless their cheeks are cracked by a clenched fist.
1077
A word is enough to move the noble to help;
Crushed like a sugarcane, the vile maybe of some use.
1078
When they see others well fed and well dressed
The vile are adept at getting their flaws exposed.
1079
When in trouble, themselves, the vile swiftly sell.
What else do they have as a skill?
1080

அதிகாரம் 108: கயமை

மக்களே போல்வர் கயவர் அவரன்ன
ஒப்பாரி யாம்கண்ட தில்.
1071
நன்றறி வாரிற் கயவர் திருவுடையார்
நெஞ்சத் தவலம் இலர்.
1072
தேவர் அனையர் கயவர் அவரும்தாம்
மேவன செய்தொழுக லான்.
1073
அகப்பட்டி யாவாரைக் காணின் அவரின்
மிகப்பட்டுச் செம்மாக்கும் கீழ்.
1074
அச்சமே கீழ்களது ஆசாரம் எச்சம்
அவாவுண்டேல் உண்டாம் சிறிது.
1075
அறைபறை யன்னர் கயவர்தாம் கேட்ட
மறைபிறர்க் குய்துரைக்க லான்.
1076
ஈர்ங்கை விதிரார் கயவர் கொடிறுடைக்கும்
கூன்கையர் அல்லா தவர்க்கு.
1077
சொல்லப் பயன்படுவர் சான்றோர் கரும்புபோற்
கொல்லப் பயன்படும் கீழ்.
1078
உடுப்பதூஉம் உண்பதூஉம் காணிற் பிறர்மேல்
வடுக்காண வற்றாகும் கீழ்.
1079
எற்றிற் குரியர் கயவரொன் றுற்றக்கால்
விற்றற் குரியர் விரைந்து.
1080

 

 
2 Comments

Posted by on February 3, 2018 in Porul, Thirukkural, Thirukural

 

Tags: , , ,

Chapter 107: The fear of seeking alms

Not concealing, they give with joy, and are as dear as eyes;
Yet, to resist asking even from them is worth crores.
1061
Having to beg for survival, if anyone is destined,
The Maker of this world be damned.
1062
Nothing can be more brazen than
Banking on charity to end deprivation.
1063
No place is adequate to hold their nobility
When, in direst straits, they seek no charity.
1064
Mere gruel made of clear water tastes sweetest
When it is earned through earnest effort.
1065
Nothing but begging shames the tongue more
Even if what is sought is water for the cow.
1066
I beg of all beggars: beg if you must,
But beg not from those who conceal.
1067
The fragile boat of begging will be wrecked
When it knocks against the rock of refusal.
1068
When I think of those who beg, my heart melts;
When I think of those who refuse, it wilts.
1069
When one asks but is denied, his life departs;
Where will he hide, the one who denies.
1070

 


அதிகாரம் 107: இரவச்சம்

கரவா துவந்தீயும் கண்ணன்னார் கண்ணும்
இரவாமை கோடி யுறும்.
1061
இரந்தும் உயிர்வாழ்தல் வேண்டிற் பரந்து
கெடுக உலகியற்றியான்.
1062
இன்மை இடும்பை இரந்துதீர் வாமென்னும்
வன்மையின் வன்பாட்ட தில்.
1063
இடமெல்லாம் கொள்ளாத் தகைத்தே இடமில்லாக்
காலும் இரவொல்லாச் சால்பு.
1064
தெண்ணீர் அடுபுற்கை யாயினும் தாள்தந்த
துண்ணலின் ஊங்கினிய தில்.
1065
ஆவிற்கு நீரென் றிரப்பினும் நாவிற்
கிரவின் இளிவந்த தில்.
1066
இரப்பன் இரப்பாரை எல்லாம் இரப்பிற்
கரப்பார் இரவன்மின் என்று.
1067
இரவென்னும் ஏமாப்பில் தோணி கரவென்னும்
பார்தாக்கப் பக்கு விடும்.
1068
இரவுள்ள உள்ளம் உருகும் கரவுள்ள
உள்ளதூஉம் இன்றிக் கெடும்.
1069
கரப்பவர்க் கியாங்கொளிக்குங் கொல்லோ இரப்பவர்
சொல்லாடப் போஒம் உயிர்.
1070

 

 
Leave a comment

Posted by on February 3, 2018 in Porul, Thirukkural, Thirukural

 

Tags: , , ,

Chapter 106. Seeking Alms – A Satire*

Seeks alms if you find those worthy of benefaction;
If they refuse, blame is theirs and not yours.
1051
Seeking alms causes us great delight
If what is sought is got without any plight.
1052
With ungrudging hearts, they view charity as a duty
To stand before them and beg – there’s a beauty!
1053
They know not withholding even in their dreams
Same as giving it seems, asking them for alms.
1054
That the world has them who give and nothing conceal
Is why others appear before them and for alms appeal.
1055
When we see those without the folly of concealing
Gone are all the ills of having nothing.
1056
Seeing givers who do not mock and deride
The heart delights and rejoices deep inside.
1057
If there be no mendicants, this vast moist world
Will resemble wooden puppets that come and go.
1058
Ah, what is there to brag about those who give
If there be none to seek and gladly receive.
1059
The denied mendicant should never feel indignant
The pain of poverty is proof enough of its worth.
1060

* The extension, ‘A satire’, is not part of the original. In fact, I suspect that the satire is so subtle that many commentators have interpreted it literally, so much so that the verses in this chapter seem to border on the absurd. However, when we, rightly, view this as a satire, it reveals the wonderful, wicked humour of a ‘serious’ poet.


அதிகாரம் 106: இரவு

இரக்க இரத்தக்கார்க் காணின் கரப்பின்
அவர்பழி தம்பழி அன்று.
1051
இன்பம் ஒருவற் கிரத்தல் இரந்தவை
துன்பம் உறாஅ வரின்.
1052
கரப்பிலா நெஞ்சிற் கடனறிவார் முன்னின்
நிரப்புமோர் ஏஎர் உடைத்து.
1053
இரத்தலும் ஈதலே போலும் கரத்தல்
கனவிலும் தேற்றாதார் மாட்டு.
1054
கரப்பிலார் வையகத் துண்மையாற் கண்ணின்
நிரப்பவர் மேற்கொள் வது.
1055
கரப்பிடும்பை இல்லாரைக் காணின் நிரப்பிடும்பை
எல்லாம் ஒருங்கு கெடும்.
1056
இகழ்ந்தெள்ளா தீவாரைக் காணின் மகிழ்ந்துள்ளம்
உள்ளுள் உவப்ப துடைத்து.
1057
இரப்பாரை இல்லாயின் ஈர்ங்கண்மா ஞாலம்
மரப்பாவை சென்றுவந் தற்று.
1058
ஈவார்கண் என்னுண்டாம் தோற்றம் இரந்துகோள்
மேவார் இலாஅக் கடை.
1059
இரப்பான் வெகுளாமை வேண்டும் நிரப்பிடும்பை
தானேயும் சாலுங் கரி.
1060

 

 
Leave a comment

Posted by on February 3, 2018 in Porul, Thirukkural, Thirukural

 

Tags: , , ,

Chapter 105: Poverty

If you ask, what torments more than poverty:
Only poverty can torment more than poverty.
1041
Poverty is a wretch;
This life and the next does it snatch.
1042
Ancestral legacy and parlance crumble in totality
Due to hankering caused by poverty.
1043
From the high-born too, vile words may be born
When deprivation makes them so cast down.
1044
From the one misery named penury
Emanates many a worry.
1045
After deep reflection they may say words of deep essence
Yet what the poor say may be seen to have no sense.
1046
Poverty aligned to no virtue makes even one’s mother
Who bore bore him, to see him as a misfit.
1047
Did not my privation kill me yesterday?
Does it have to be back again today?
1048
One may snatch a nap amidst raging fire
But can not sleep a wink in poverty dire.
1049
When want does not make one give up desire
It spells doom for salt and sour gruel next door.
1050

அதிகாரம் 105: நல்குரவு

இன்மையின் இன்னாத தியாதெனின் இன்மையின்
இன்மையே இன்னா தது.
1041
இன்மை எனவொரு பாவி மறுமையும்
இம்மையும் இன்றி வரும்.
1042
தொல்வரவும் தோலுங் கெடுக்கும் தொகையாக
நல்குர வென்னும் நசை.
1043
தொல்வரவும் தோலுங் கெடுக்கும் தொகையாக
நல்குர வீனும் நசை.
1043 V2 (வ.உ.சி)
இற்பிறந்தார் கண்ணேயும் இன்மை இளிவந்த
சொற்பிறக்குஞ் சோர்வு தரும்.
1044
நல்குர வென்னும் இடும்பையுட் பல்குரைத்
துன்பங்கள் சென்று படும்.
1045
நற்பொருள் நன்குணர்ந்து சொல்லினும் நல்கூர்ந்தார்
சொற்பொருள் சோர்வு படும்.
1046
அறஞ்சாரா நல்குர வீன்றதா யானும்
பிறன்போல நோக்கப் படும்.
1047
இன்றும் வருவது கொல்லோ நெருநலும்
கொன்றது போலும் நிரப்பு.
1048
நெருப்பினுள் துஞ்சலும் ஆகும் நிரப்பினுள்
யாதொன்றும் கண்பா டரிது.
1049
துப்பர வில்லார் துவரத் துறவாமை
உப்பிற்குங் காடிக்குங் கூற்று.
1050
 
2 Comments

Posted by on February 3, 2018 in Porul, Thirukkural, Thirukural

 

Tags: , , ,

Chapter 104: Farming

The world tails the plough despite other pursuit
Even if one toils, farming remains foremost.
1031
Farmers are the linchpin of the world
All others not farming, it does hold.
1032
Only they live, who eat from what they plough
Others follow, and to eat, they kowtow.
1033
Who bring their land under their crops’ shade
Many states under their king’s reign shall bade.
1034
They never beg, nor deny others, givin’ what they seek
Whose nature is to eat what they till and make.
1035
If tillers fold their hands still, sages who say
“I’ve given up desire,” as such cannot stay.
1036
If one measure of soil, is turned fine and dried to a quarter,
Good yield needs not a handful of manure.
1037
Worthier than ploughing is to manure the field;
Weeding done, worthier than watering is to secure the yield.
1038
If from the land, her master stays off
Like a wife, she’ll sulk and start a tiff.
1039
Seeing them say, “We have not” and loiter
The Fair Lady Earth scorns them with laughter.
1040

 


அதிகாரம் 104: உழவு

சுழன்றும்ஏர்ப் பின்ன துலகம் அதனால்
உழந்தும் உழவே தலை.
1031
உழுவார் உலகத்தார்க் காணி அஃதாற்றா
தெழுவாரை எல்லாம் பொறுத்து.
1032
உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார்மற் றெல்லாம்
தொழுதுண்டு பின்செல் பவர்.
1033
பலகுடை நீழலும் தங்குடைக்கீழ்க் காண்பர்
அலகுடை நீழ லவர்.
1034
இரவார் இரப்பார்க்கொன் றீவர் கரவாது
கைசெய்தூண் மாலை யவர்.
1035
உழவினார் கைம்மடங்கின் இல்லை விழைவதூஉம்
விட்டேமென் பார்க்கு நிலை.
1036
தொடிப்புழுதி கஃசா உணக்கிற் பிடித்தெருவும்
வேண்டாது சாலப் படும்.
1037
ஏரினும் நன்றால் எருவிடுதல் கட்டபின்
நீரினும் நன்றதன் காப்பு.
1038
செல்லான் கிழவன் இருப்பின் நிலம்புலந்
தில்லாளின் ஊடி விடும்.
1039
இலமென் றசைஇ இருப்பாரைக் காணின்
நிலமென்னும் நல்லாள் நகும்.
1040
 
Leave a comment

Posted by on February 3, 2018 in Porul, Thirukkural, Thirukural

 

Tags: , , ,

Chapter 103. Serving (the/one’s) people

 

To proclaim, “I shall never take my hands off” to do one’s duty
No acclaim can match that dignity.
1021
Tasks one takes on with persistence and profound wisdom –
The people shall prosper through them.
1022
“I’ll serve my people,” for the one who so said
God shall gird up his robes and rush to his aid.
1023
When for his kindred, one perseveres without respite:
With no contriving, on its own, it’ll turn out right.
1024
Doing no wrong, the one who serves his kin –
The world shall embrace as its own.
1025
One will be known for his imposing command when
He takes command of the house where he was born.
1026
Like the bravehearts do on a battlefield
The ablest takes charge of the household.
1027
To serve one’s people look not for the ripe hour
Being lethargic and ego-centric makes all suffer.
1028
Is his body the bin for all stress
Who shields his kin from distress?
1029
The people who have not a good man to lean on
Shall fall with their base shorn by some affliction.
1030

அதிகாரம் 103: குடிசெயல்வகை

கருமம் செயவொருவன் கைதூவேன் என்னும்
பெருமையிற் பீடுடைய தில்.
1021
ஆள்வினையும் ஆன்ற அறிவும் எனஇரண்டின்
நீள்வினையான் நீளும் குடி.
1022
குடிசெய்வல் என்னும் ஒருவற்குத் தெய்வம்
மடிதற்றுத் தான்முந் துறும்.
1023
சூழாமல் தானே முடிவெய்தும் தங்குடியைத்
தாழா துஞற்று பவர்க்கு.
1024
குற்றம் இலனாய்க் குடிசெய்து வாழ்வானைச்
சுற்றமாச் சுற்றும் உலகு.
1025
நல்லாண்மை என்ப தொருவற்குத் தான்பிறந்த
இல்லாண்மை யாக்கிக் கொளல்.
1026
அமரகத்து வன்கண்ணர் போலத் தமரகத்தும்
ஆற்றுவார் மேற்றே பொறை.
1027
குடிசெய்வார்க் கில்லை பருவம் மடிசெய்து
மானம் கருதக் கெடும்.
1028
இடும்பைக்கே கொள்கலம் கொல்லோ குடும்பத்தைக்
குற்றம் மறைப்பான் உடம்பு.
1029
இடுக்கண்கால் கொன்றிட வீழும் அடுத்தூன்றும்
நல்லாள் இலாத குடி.
1030
 
1 Comment

Posted by on March 26, 2017 in Porul, Thirukkural, Thirukural

 

Tags: , , ,

Chapter 102: Compunction

 

Compunction is having scruples about one’s action
Distinct from demureness of pretty-browed fine women.
1011
Needs of food, dress et al are not dissimilar for all
Compunction is the distinctive feature of good people.
1012
Need for food and feeling of fear are common for all beings
Compunction is the distinctive feature of mankind.
1012 V2
Food is the basis for all lives, the goodness
Of compunction is the basis for nobleness.
1013
For the noble, having compunction is an adornment;
Without it, ain’t their proud stride an ailment?
1014
If blame for others and self, moves one to the same sense of shame
The world shall call them the home for compunction.
1015
Great men desire not the vast world under their reign
Without the protective fence of compunction.
1016
Their lives they may shed but never their scruples to save their lives
They who by their scruples ever abide.
1017
If what shames others doesn’t raise in him a qualm
Virtue’ll flee him feeling that shame.
1018
The family is hurt if one breaches convention
All good is spoilt if there is lack of compunction.
1019
The family is hurt if one acts against conviction
All good is spoilt if there is lack of compunction.
1019 V2
The actions of those who, deep within, have no compunction
Is akin to a stringed puppet seeming alive, an illusion.
1020

அதிகாரம் 102: நாணுடைமை

கருமத்தால் நாணுதல் நாணுத் திருநுதல்
நல்லவர் நாணுப் பிற.
1011
ஊணுடை எச்சம் உயிர்க்கெல்லாம் வேறல்ல
நாணுடைமை மாந்தர் சிறப்பு.
1012
ஊணுடை அச்சம் உயிர்க்கெல்லாம் வேறல்ல
நாணுடைமை மாந்தர் சிறப்பு.
1012 V2*
ஊனைக் குறித்த உயிரெல்லாம் நாணென்னும்
நன்மை குறித்தது சால்பு.
1013
ஊணைக் குறித்த உயிரெல்லாம் நாணென்னும்
நன்மை குறித்தது சால்பு.
1013 V2#
அணியன்றோ நாணுடைமை சான்றோர்க்கஃ தின்றேல்
பிணியன்றோ பீடு நடை.
1014
பிறர்பழியும் தம்பழியும் நாணுவார் நாணுக்
குறைபதி என்னும் உலகு.
1015
நாண்வேலி கொள்ளாது மன்னோ வியன்ஞாலம்
பேணலர் மேலா யவர்.
1016
நாணால் உயிரைத் துறப்பர் உயிர்பொருட்டால்
நாண்துறவார் நாணாள் பவர்.
1017
பிறர்நாணத் தக்கது தான்நாணான் ஆயின்
அறம்நாணத் தக்க துடைத்து.
1018
குலஞ்சுடுங் கொள்கை பிழைப்பின் நலஞ்சுடும்
நாணின்மை நின்றக் கடை.
1019
நாணகத் தில்லார் இயக்கம் மரப்பாவை
நாணால் உயிர்மருட்டி யற்று.
1020

*,# காலிங்கர் பாடம்

 
Leave a comment

Posted by on March 26, 2017 in Porul, Thirukkural, Thirukural

 

Tags: , , ,

Chapter 101: Non-beneficial Wealth

 

Wealth allover the house stashed but is not used
Makes one impotent as if he is deceased.
1001
Wealth is all, thinking thus, clinging and being ungenerous,
Is a delusion leading to a birth most inglorious.
1002
They seek to gain wealth but not fame, being mean:
The presence of such men is earth’s burden.
1003
What’d he think is the legacy he’ll leave,
He who has nobody’s love?
1004
Many crores one may make, but it means nothing
If one is neither spending nor giving.
1005
Wealth is a malady, when oneself it doesn’t serve
And to the deserving, one isn’t disposed to give.
1006
A maiden of bounteous merit, being single, if greyed:
Such is wealth that is not used to aid the deprived.
1007
Wealth of a person, who is loved by none,
Is a toxic fruit tree in the middle of a town.
1008
Devoid of love and denying oneself,
Wealth gained with no scruples, others shall seize.
1009
When the famed wealthy go through poverty
They resemble clouds that lost their bounty.
1010

அதிகாரம் 101: நன்றியில் செல்வம்

வைத்தான்வாய் சான்ற பெரும்பொரு ளஃதுண்ணான்
செத்தான் செயக்கிடந்த தில்.
1001
பொருளானாம் எல்லாமென் றீயா திவறும்
மருளானாம் மாணாப் பிறப்பு.
1002
ஈட்டம் இவறி இசைவேண்டா ஆடவர்
தோற்றம் நிலக்குப் பொறை.
1003
எச்சமென் றென்எண்ணுங் கொல்லோ ஒருவரால்
நச்சப் படாஅ தவன்.
1004
கொடுப்பதூஉம் துய்ப்பதூஉம் இல்லார்க் கடுக்கிய
கோடியுண் டாயினும் இல்.
1005
ஏதம் பெருஞ்செல்வம் தான்துவ்வான் தக்கார்க்கொன்
றீதல் இயல்பிலா தான்.
1006
அற்றார்க்கொன் றாற்றாதான் செல்வம் மிகநலம்
பெற்றாள் தமியள்மூத் தற்று.
1007
நச்சப் படாதவன் செல்வம் நடுவூருள்
நச்சு மரம்பழுத் தற்று.
1008
அன்பொரீஇத் தற்செற் றறநோக்கா தீட்டிய
ஒண்பொருள் கொள்வார் பிறர்.
1009
சீருடைச் செல்வர் சிறுதுனி மாரி
வறங்கூர்ந் தனைய துடைத்து.
1010

 

 
2 Comments

Posted by on March 21, 2017 in Porul, Thirukkural, Thirukural

 

Tags: , , ,

Chapter 100: Being Courteous

 

Affability with all will help achieve with ease
The quality of being courteous.
991
A kind heart and good heredity are considered
To make the quality of being well-mannered.
992
Physical resemblance makes not people similar
Similar qualities make them similar.
993
Being likeable and righteous, they serve all-
Their good character the world shall extol.
994
Justice and virtue they adore, and serve all-
Their good character the world shall extol.
994 V2
One who discerns others’ nature and sees merit in foes,
Won’t deride others for a laugh that causes many woes.
995
The world exists because of courteous people
Else it’ll perish by sinking in its own soil.
996
But for humanity, they are but a tree,
Though sharp as a rasp they may be.
997
Even with those, hostile, and callously act,
Behaving ungraciously is a blot.
998
For those with no faculty to have fun
Darkness swamps the large earth despite the sun.
999
Good milk spoiled by the vessel that is stained
Is wealth in the hands of the uncultured.
1000

அதிகாரம் 100: பண்புடைமை

எண்பதத்தால் எய்தல் எளிதென்ப யார்மாட்டும்
பண்புடைமை என்னும் வழக்கு.
991
அன்புடைமை ஆன்ற குடிப்பிறத்த லிவ்விரண்டும்
பண்புடைமை என்னும் வழக்கு.
992
உறுப்பொத்தல் மக்களொப் பன்றால் வெறுத்தக்க
பண்பொத்தல் ஒப்பதாம் ஒப்பு.
993
நயனொடு நன்றி புரிந்த பயனுடையார்
பண்புபா ராட்டும் உலகு.
994
நகையுள்ளும் இன்னா திகழ்ச்சி பகையுள்ளும்
பண்புள பாடறிவார் மாட்டு.
995
பண்புடையார்ப் பட்டுண் டுலகம் அதுவின்றேல்
மண்புக்கு மாய்வது மன்.
996
அரம்போலுங் கூர்மைய ரேனும் மரம்போல்வர்
மக்கட்பண் பில்லா தவர்.
997
நண்பாற்றா ராகி நயமில செய்வார்க்கும்
பண்பாற்றா ராதல் கடை.
998
நகல்வல்லர் அல்லார்க்கு மாயிரு ஞாலம்
பகலும்பாற் பட்டன் றிருள்.
999
பண்பிலான் பெற்ற பெருஞ்செல்வம் நன்பால்
கலந்தீமை யால்திரிந் தற்று.
1000

 

 
Leave a comment

Posted by on March 21, 2017 in Porul, Thirukkural, Thirukural

 

Tags: , , ,