Category Archives: Kaamam

Chapter 114: Shedding shyness

He said:


For those pining due to

Unrequited love –

How else can they draw strength

Than ride the mock ‘palm-horse’ *

To proclaim love and get relief.

1131 V1  (Manakudavar)


For those pining due to love,

Once enjoyed but now denied,

How else can they draw strength

Than ride the mock ‘palm-horse’

To proclaim love and feel relieved.

1131 V2 (Parimelazhagar)


The body and the soul

Able to bear no more

Have shed their reserve

That inhibits riding

The palm-horse, declaring love.



Shyness and chivalry

I possessed once before.

All I am left with now

Is the mock palm-horse

The love-struck men mount.



The gusting stream

Of love and lust

Will sweep away

My raft of modesty

And manly gallantry.



She of small bangles

Beaded with garlands

Has left me with

The mock palm-horse

And blues of the dusk.



My eyes refuse sleep

‘Cos of this naive girl.

Even at midnight

I think of mounting

The horse of palm fronds.



She said:


Pining is aroused

By a sea of love.

Yet, we don’t mount the palm-horse.

What can indeed be better

Than to be born a woman?



Love spared me not

For my reserve that is rare

Nor thought I deserve pity.

It has breached my covertness

And come out in the open.



No one knows, thinking so

The love I conceal

Has revealed itself

On the streets via

Whispers and gossip.

1139 V1 (Parimelazhagar)


No one knows, bar me –

thinking so, my love

Has revealed itself,

Smearing on the streets

In a bemused state.

1139 V2 (Manakudavar)


Ignorant folks

Sneer at me

When they see me.

Ah, they haven’t been through

What I have undergone.



* ‘Matal oortal/erutal’ – This was an ancient tradition for men referred to in old Tamil literature, of riding a mock horse made of palm fronds, while carrying the painting of the loved one, and proclaiming his love in public.


அதிகாரம் 114: நாணுத்துறவுரைத்தல்


காமம் உழந்து வருந்தினார்க் கேமம்
மடவல்ல தில்லை வலி.
நோனா உடம்பும் உயிரும் மடலேறும்
நாணினை நீக்கி நிறுத்து.
நாணொடு நல்லாண்மை பண்டுடையே னின்றுடையேன்
காமுற்றார் ஏறு மடல்.
காமக் கடும்புனல் உய்க்குமே நாணொடு
நல்லாண்மை என்னும் புணை.
தொடலைக் குறுந்தொடி தந்தாள் மடலொடு
மாலை உழக்கும் துயர்.
மடலூர்தல் யாமத்தும் உள்ளுவேன் மன்ற
படலொல்லா பேதைக்கென் கண்.
கடலன்ன காமம் உழந்தும் மடலேறாப்
பெண்ணிற் பெருந்தக்க தில்.
நிறைஅரியர் மன்னளியர் என்னாது காமம்
மறையிறந்து மன்று படும்.
அறிகிலார் எல்லாரும் என்றேயென் காமம்
மறுகின் மறுகும் மருண்டு.
யாம்கண்ணிற் காண நகுப அறிவில்லார்
யாம்பட்ட தாம்படா வாறு.


Leave a comment

Posted by on August 26, 2018 in Kaamam, Uncategorized


Tags: , , , , ,

Chapter 113: In praise of love


He said:

Milk mixed with honey it is

Saliva springing

From her mouth

With shiny teeth

And sweet words.

– Kural 1121


What is the soul

to the body?

Such is the bond

Between me

And my lady.

– Kural 1122


Pupil of my eye,

Go away!

There ain’t room enough

For the girl I love

She with a fine brow.

– Kural 1123


The girl decked with splendid jewels

Is my very life

When she is with me,

And brings on death

When she leaves me.

– Kural 1124


I shall remember

The nature of her

With bright warring eyes

If I ever forget her;

But I know not forgetting.

– Kural 1125


She said:

He never leaves my eyes.

When I blink, he remains

And yet stays unhurt.

He – my love,

Is exceptional.

– Kural 1126


My beloved resides

Within my eyes.

I never paint them

Lest he vanishes

For that brief time.

– Kural 1127


My beloved resides

Within my heart.

I fear eating food

That is steaming hot

Lest he gets burnt.

– Kural 1128


If I shut my eyes

He would be veiled;

Knowing this I sleep not.

Hence the townsfolk

Call him uncaring.

– Kural 1129


He lives with delight

Always in my heart.

But the townsfolk

Call him loveless

As he dwells apart.

– Kural 1130


அதிகாரம் 113: காதற்சிறப்புரைத்தல்

பாலொடு தேன்கலந் தற்றே பணிமொழி
வாலெயி றூறிய நீர்.
உடம்பொ டுயிரிடை என்ன மற்றன்ன
மடந்தையொ டெம்மிடை நட்பு.
கருமணியிற் பாவாய் நீ போதாயாம் வீழும்
திருநுதற் கில்லை இடம்.
வாழ்தல் உயிர்க்கன்னள் ஆயிழை சாதல்
அதற்கன்னள் நீங்கு மிடத்து.
உள்ளுவன் மன்யான் மறப்பின் மறப்பறியேன்
ஒள்ளமர்க் கண்ணாள் குணம்.
கண்ணுள்ளிற் போகார் இமைப்பிற் பருவரார்
நுண்ணியரெம் காத லவர்.
கண்ணுள்ளார் காத லவராகக் கண்ணும்
எழுதேம் கரப்பாக் கறிந்து.
நெஞ்சத்தார் காத லவராக வெய்துண்டல்
அஞ்சுதும் வேபாக் கறிந்து.
இமைப்பிற் கரப்பாக் கறிவல் அனைத்திற்கே
ஏதிலர் என்னுமிவ் வூர்.
உவந்துறைவ ருள்ளத்துள் என்றும் இகந்துறைவர்
ஏதிலர் என்னுமிவ் வூர்.

Tags: , , , , ,

Chapter 112: In praise of her charms

Bless you Anicham*,

You’re soft, no doubt!

More delicate

Than you, is she

Who I covet.

– Kural 1111

(*Anicham – a mythical flower so sensitive that it droops or withers if anyone even smells it.)


How you’re seduced, my heart,

When you see a flower.

Flowers seen by all,

You are mistaken,

Are not her eyes.

– Kural 1112


She of supple arms,

Tender-sprouts her body,

Pearly is her smile,

Heady is her smell,

Spear-like her smeared* eyes.

– Kural 1113

* Tamil women used to paint their eyebrows and eyelids with collyrium, a black eyeshadow.


Feeling it’s no match,

Lily would wilt down

And stare at the ground

If it sees the eyes of her

Who wears graceful jewels.

– Kural 1114


She has worn anicham flower

Without pinching out its stalk.

Her slender waist

May no more hear

Auspicious drums.

 – Kural 1115


Which is the moon

And which the girl’s face,

Unable to discern,

The baffled stars have

Strayed from their course.

 – Kural 1116


The glistening moon

That wanes and waxes

Is marred by vacant spaces.

Is there a single taint

On my maiden’s face?

– Kural 1117


Long live moon!

I shall love you too

If only

You can be radiant

As my girl’s face.

– Kural 1118


She has eyes like a broad flower.


If you can resemble her face

You need not appear

For everyone to see.

– Kural 1119


Anicham flower

And annam’s* feather:

Under milady’s feet,

They are nothing but

Nerunji thorn fruit.

– Kural 1120

* Annam – a mythical species of swan, that can sift water and milk, and is used in poems as a metaphor or simile for gracious gait and gentle looks. Also, the vehicle of Lord Brahma.
* Nerunji – A common herb with thorny fruits (terrestris tribulis/ cow’s thorn/ caltrop/cat’s head)


அதிகாரம் 112: நலம்புனைந்துரைத்தல்

நன்னீரை வாழி அனிச்சமே நின்னினும்
மென்னீரள் யாம்வீழ் பவள்.
மலர்காணின் மையாத்தி நெஞ்சே இவள்கண்
பலர்காணும் பூவொக்கும் என்று.
முறிமேனி முத்தம் முறுவல் வெறிநாற்றம்
வேலுண்கண் வேய்த்தோ ளவட்கு.
காணின் குவளை கவிழ்ந்து நிலனோக்கும்
மாணிழை கண்ணொவ்வேம் என்று.
அனிச்சப்பூக் கால்களையாள் பெய்தாள் நுசுப்பிற்கு
நல்ல பாடாஅ பறை,
மதியும் மடந்தை முகனும் அறியா
பதியிற் கலங்கிய மீன்.
அறுவாய் நிறைந்த அவிர்மதிக்குப் போல
மறுவுண்டோ மாதர் முகத்து.
மாதர் முகம்போல் ஒளிவிட வல்லையேல்
காதலை வாழி மதி.
மலரன்ன கண்ணாள் முகமொத்தி யாயின்
பலர்காணத் தோன்றல் மதி.
அனிச்சமும் அன்னத்தின் தூவியும் மாதர்
அடிக்கு நெருஞ்சிப் பழம்.

Tags: , , , , ,

Chapter 110: Reading the cues

Her gorging eyes
Have two gazes.
One gaze inflicts the malady.
The other gaze is remedy
For that malady.

– Kural 1091


Her furtive eyes
Steal a fleeting look.
Half the love
Lies in it,
nay much more.

– Kural 1092


She looked at me.
Looking, she turned coy.
That was how
She watered
The crop of our love.

– Kural 1093


When I look at her
She stares at the ground.
When I turn my gaze
She looks at me
And smiles gently.

– Kural 1094


She peeks at me
Not directly
But as if she
Squinted an eye,
And then simpers.
(Version 1)

Her look lets out
Not a single cue.
Coyly she smiles
As if she meant
Something else.
(Version 2)

– Kural 1095


She speaks as if
She is hostile.
She feigns anger.
I do sense soon
What she does mean.

– Kural 1096


Harsh words with no real anger,
And a put-on angry stare:
These are the cues;
She seems hostile
but loves me true.

– Kural 1097


A certain beauty lies
In this pliant girl:
Oh, the way she smiles,
Gently, her heart melting,
When I look at her!

– Kural 1098


We give each other
Such distant looks
Like we’re strangers.
Only lovers
Can do that.

– Kural 1099


When my eyes
Meet her eyes,
And concur,
Spoken words
Have no use.

– Kural 1100


அதிகாரம் 110: குறிப்பறிதல்

இருநோக் கிவளுண்கண் உள்ள தொருநோக்கு
நோய்நோக்கொன் றந்தோய் மருந்து.
கண்களவு கொள்ளும் சிறுநோக்கம் காமத்தில்
சொம்பாகம் அன்று பெரிது.
நோக்கினாள் நோக்கி இறைஞ்சினாள் அஃதவள்
யாப்பினுள் அட்டிய நீர்.
யானோக்குங் காலை நிலன்நோக்கும் நோக்காக்கால்
தானோக்கி மெல்ல நகும்.
குறிக்கொண்டு நோக்காமை அல்லால் ஒருகண்
சிறக்கணித்தாள் போல நகும்.
உறாஅ தவர்போற் சொலினும் செறாஅர்சொல்
ஒல்லை உணரப் படும்.
செறாஅச் சிறுசொல்லும் செற்றார்போல் நோக்கும்
உறாஅர்போன் றுற்றார் குறிப்பு.
அசையியற் குண்டாண்டோர் ஏஎர்யான் நோக்கப்
பசையினள் பைய நகும்.
ஏதிலார் போலப் பொதுநோக்கு நோக்குதல்
காதலார் கண்ணே உள.
கண்ணொடு கண்ணிணை நோக்கொக்கின் வாய்ச்சொற்கள்
என்ன பயனும் இல.


Leave a comment

Posted by on July 13, 2018 in Kaamam, Thirukkural, Thirukural


Tags: , , , , ,

Chapter 109: Beauty that torments


Book III: Kaamam (Love)

She with sturdy studs
Is she an angel?
A peafowl special?
Or just a damsel?
My heart is dazzled.

– Kural 1081


The girl who I gazed at,
With the gaze she returned
She seemed to resemble
A bellicose angel
Coming with an army.

– Kural 1082


What is known as Death
I knew not before.
Now I do. She comes
With feminine graces
And immense warring eyes.

– Kural 1083

The eyes of this naive girl
With feminine graces
Are warring with looks
That devour the lives
Of those who see her.

– Kural 1084

Is that Death?
Or eyes?
Or doe?
The gaze of the young lass
Has all these three.

– Kural 1085


If only her cruel brows
Were not bent (as a bow)
Her eyes would not shoot
So much misery
That makes me quiver.
(Version 1)

If only her cruel eyebrows
Bend not to conceal (what she feels)
Her eyes would not cause
So much misery
That makes me quiver.
(Version 2)

– Kural 1086


As a robe over
a rutting tusker
That covers its eyes
Lies a veil over
Her shapely bosom.

– Kural 1087


My valour which forced even foes
Who never faced me in battle
To fear me
Lies shattered before
Her glowing brow.

– Kural 1088


Adorned with the innocent
Gaze of a gazelle,
And modesty to boot,
Of what use to her are jewels
Made of extrinsic materials.

– Kural 1089


Brewed spirits intoxicate
Only when they are consumed.
They cannot, like love,
Enthrall even those
Who merely behold.

– Kural 1090


[*1086 V1: Based on commentary by Magudeswaran; V2: Ma.Ra.Po.Gurusamy]


அதிகாரம் 109: தகையணங்குறுத்தல்

அணங்குகொல் ஆய்மயில் கொல்லோ கனங்குழை
மாதர்கொல் மாலுமென் நெஞ்சு.
நோக்கினாள் நோக்கெதிர் நோக்குதல் தாக்கணங்கு
தானைக்கொண் டன்ன துடைத்து.
பண்டறியேன் கூற்றென் பதனை இனியறிந்தேன்
பெண்டகையாற் பேரமர்க் கட்டு.
கண்டார் உயிருண்ணும் தோற்றத்தான் பெண்டகைப்
பேதைக் கமர்த்தன கண்.
கூற்றமோ கண்ணோ பிணையோ மடவரல்
நோக்கமிம் மூன்றும் உடைத்து.
கொடும்புருவம் கோடா மறைப்பின் நடுங்கஞர்
செய்யல மன்இவள் கண்.
கடாஅக் களிற்றின்மேல் கட்பாடாம் மாதர்
படாஅ முலைமேல் துகில்.
ஒண்ணுதற் கோஒ உடைந்ததே ஞாட்பினுள்
நண்ணாரும் உட்குமென் பீடு.
பிணையேர் மடநோக்கும் நாணும் உடையாட்
கணி எவனோ ஏதில தந்து.
உண்டார்கண் அல்ல தடுநறாக் காமம்போல்
கண்டார் மகிழ்செய்தல் இன்று.



Posted by on July 13, 2018 in Kaamam, Thirukkural, Thirukural


Tags: , , , ,