RSS

Chapter 104: Farming

The world tails the plough despite other pursuit
Even if one toils, farming remains foremost.
1031
Farmers are the linchpin of the world
All others not farming, it does hold.
1032
Only they live, who eat from what they plough
Others follow, and to eat, they kowtow.
1033
Who bring their land under their crops’ shade
Many states under their king’s reign shall bade.
1034
They never beg, nor deny others, givin’ what they seek
Whose nature is to eat what they till and make.
1035
If tillers fold their hands still, sages who say
“I’ve given up desire,” as such cannot stay.
1036
If one measure of soil, is turned fine and dried to a quarter,
Good yield needs not a handful of manure.
1037
Worthier than ploughing is to manure the field;
Weeding done, worthier than watering is to secure the yield.
1038
If from the land, her master stays off
Like a wife, she’ll sulk and start a tiff.
1039
Seeing them say, “We have not” and loiter
The Fair Lady Earth scorns them with laughter.
1040

 


அதிகாரம் 104: உழவு

சுழன்றும்ஏர்ப் பின்ன துலகம் அதனால்
உழந்தும் உழவே தலை.
1031
உழுவார் உலகத்தார்க் காணி அஃதாற்றா
தெழுவாரை எல்லாம் பொறுத்து.
1032
உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார்மற் றெல்லாம்
தொழுதுண்டு பின்செல் பவர்.
1033
பலகுடை நீழலும் தங்குடைக்கீழ்க் காண்பர்
அலகுடை நீழ லவர்.
1034
இரவார் இரப்பார்க்கொன் றீவர் கரவாது
கைசெய்தூண் மாலை யவர்.
1035
உழவினார் கைம்மடங்கின் இல்லை விழைவதூஉம்
விட்டேமென் பார்க்கு நிலை.
1036
தொடிப்புழுதி கஃசா உணக்கிற் பிடித்தெருவும்
வேண்டாது சாலப் படும்.
1037
ஏரினும் நன்றால் எருவிடுதல் கட்டபின்
நீரினும் நன்றதன் காப்பு.
1038
செல்லான் கிழவன் இருப்பின் நிலம்புலந்
தில்லாளின் ஊடி விடும்.
1039
இலமென் றசைஇ இருப்பாரைக் காணின்
நிலமென்னும் நல்லாள் நகும்.
1040
 
Leave a comment

Posted by on February 3, 2018 in Porul, Thirukkural, Thirukural

 

Tags: , , ,

Chapter 103. Serving (the/one’s) people

 

To proclaim, “I shall never take my hands off” to do one’s duty
No acclaim can match that dignity.
1021
Tasks one takes on with persistence and profound wisdom –
The people shall prosper through them.
1022
“I’ll serve my people,” for the one who so said
God shall gird up his robes and rush to his aid.
1023
When for his kindred, one perseveres without respite:
With no contriving, on its own, it’ll turn out right.
1024
Doing no wrong, the one who serves his kin –
The world shall embrace as its own.
1025
One will be known for his imposing command when
He takes command of the house where he was born.
1026
Like the bravehearts do on a battlefield
The ablest takes charge of the household.
1027
To serve one’s people look not for the ripe hour
Being lethargic and ego-centric makes all suffer.
1028
Is his body the bin for all stress
Who shields his kin from distress?
1029
The people who have not a good man to lean on
Shall fall with their base shorn by some affliction.
1030

அதிகாரம் 103: குடிசெயல்வகை

கருமம் செயவொருவன் கைதூவேன் என்னும்
பெருமையிற் பீடுடைய தில்.
1021
ஆள்வினையும் ஆன்ற அறிவும் எனஇரண்டின்
நீள்வினையான் நீளும் குடி.
1022
குடிசெய்வல் என்னும் ஒருவற்குத் தெய்வம்
மடிதற்றுத் தான்முந் துறும்.
1023
சூழாமல் தானே முடிவெய்தும் தங்குடியைத்
தாழா துஞற்று பவர்க்கு.
1024
குற்றம் இலனாய்க் குடிசெய்து வாழ்வானைச்
சுற்றமாச் சுற்றும் உலகு.
1025
நல்லாண்மை என்ப தொருவற்குத் தான்பிறந்த
இல்லாண்மை யாக்கிக் கொளல்.
1026
அமரகத்து வன்கண்ணர் போலத் தமரகத்தும்
ஆற்றுவார் மேற்றே பொறை.
1027
குடிசெய்வார்க் கில்லை பருவம் மடிசெய்து
மானம் கருதக் கெடும்.
1028
இடும்பைக்கே கொள்கலம் கொல்லோ குடும்பத்தைக்
குற்றம் மறைப்பான் உடம்பு.
1029
இடுக்கண்கால் கொன்றிட வீழும் அடுத்தூன்றும்
நல்லாள் இலாத குடி.
1030
 
1 Comment

Posted by on March 26, 2017 in Porul, Thirukkural, Thirukural

 

Tags: , , ,

Chapter 102: Compunction

 

Compunction is having scruples about one’s action
Distinct from demureness of pretty-browed fine women.
1011
Needs of food, dress et al are not dissimilar for all
Compunction is the distinctive feature of good people.
1012
Need for food and feeling of fear are common for all beings
Compunction is the distinctive feature of mankind.
1012 V2
Food is the basis for all lives, the goodness
Of compunction is the basis for nobleness.
1013
For the noble, having compunction is an adornment;
Without it, ain’t their proud stride an ailment?
1014
If blame for others and self, moves one to the same sense of shame
The world shall call them the home for compunction.
1015
Great men desire not the vast world under their reign
Without the protective fence of compunction.
1016
Their lives they may shed but never their scruples to save their lives
They who by their scruples ever abide.
1017
If what shames others doesn’t raise in him a qualm
Virtue’ll flee him feeling that shame.
1018
The family is hurt if one breaches convention
All good is spoilt if there is lack of compunction.
1019
The family is hurt if one acts against conviction
All good is spoilt if there is lack of compunction.
1019 V2
The actions of those who, deep within, have no compunction
Is akin to a stringed puppet seeming alive, an illusion.
1020

அதிகாரம் 102: நாணுடைமை

கருமத்தால் நாணுதல் நாணுத் திருநுதல்
நல்லவர் நாணுப் பிற.
1011
ஊணுடை எச்சம் உயிர்க்கெல்லாம் வேறல்ல
நாணுடைமை மாந்தர் சிறப்பு.
1012
ஊணுடை அச்சம் உயிர்க்கெல்லாம் வேறல்ல
நாணுடைமை மாந்தர் சிறப்பு.
1012 V2*
ஊனைக் குறித்த உயிரெல்லாம் நாணென்னும்
நன்மை குறித்தது சால்பு.
1013
ஊணைக் குறித்த உயிரெல்லாம் நாணென்னும்
நன்மை குறித்தது சால்பு.
1013 V2#
அணியன்றோ நாணுடைமை சான்றோர்க்கஃ தின்றேல்
பிணியன்றோ பீடு நடை.
1014
பிறர்பழியும் தம்பழியும் நாணுவார் நாணுக்
குறைபதி என்னும் உலகு.
1015
நாண்வேலி கொள்ளாது மன்னோ வியன்ஞாலம்
பேணலர் மேலா யவர்.
1016
நாணால் உயிரைத் துறப்பர் உயிர்பொருட்டால்
நாண்துறவார் நாணாள் பவர்.
1017
பிறர்நாணத் தக்கது தான்நாணான் ஆயின்
அறம்நாணத் தக்க துடைத்து.
1018
குலஞ்சுடுங் கொள்கை பிழைப்பின் நலஞ்சுடும்
நாணின்மை நின்றக் கடை.
1019
நாணகத் தில்லார் இயக்கம் மரப்பாவை
நாணால் உயிர்மருட்டி யற்று.
1020

*,# காலிங்கர் பாடம்

 
Leave a comment

Posted by on March 26, 2017 in Porul, Thirukkural, Thirukural

 

Tags: , , ,

Chapter 101: Non-beneficial Wealth

 

Wealth allover the house stashed but is not used
Makes one impotent as if he is deceased.
1001
Wealth is all, thinking thus, clinging and being ungenerous,
Is a delusion leading to a birth most inglorious.
1002
They seek to gain wealth but not fame, being mean:
The presence of such men is earth’s burden.
1003
What’d he think is the legacy he’ll leave,
He who has nobody’s love?
1004
Many crores one may make, but it means nothing
If one is neither spending nor giving.
1005
Wealth is a malady, when oneself it doesn’t serve
And to the deserving, one isn’t disposed to give.
1006
A maiden of bounteous merit, being single, if greyed:
Such is wealth that is not used to aid the deprived.
1007
Wealth of a person, who is loved by none,
Is a toxic fruit tree in the middle of a town.
1008
Devoid of love and denying oneself,
Wealth gained with no scruples, others shall seize.
1009
When the famed wealthy go through poverty
They resemble clouds that lost their bounty.
1010

அதிகாரம் 101: நன்றியில் செல்வம்

வைத்தான்வாய் சான்ற பெரும்பொரு ளஃதுண்ணான்
செத்தான் செயக்கிடந்த தில்.
1001
பொருளானாம் எல்லாமென் றீயா திவறும்
மருளானாம் மாணாப் பிறப்பு.
1002
ஈட்டம் இவறி இசைவேண்டா ஆடவர்
தோற்றம் நிலக்குப் பொறை.
1003
எச்சமென் றென்எண்ணுங் கொல்லோ ஒருவரால்
நச்சப் படாஅ தவன்.
1004
கொடுப்பதூஉம் துய்ப்பதூஉம் இல்லார்க் கடுக்கிய
கோடியுண் டாயினும் இல்.
1005
ஏதம் பெருஞ்செல்வம் தான்துவ்வான் தக்கார்க்கொன்
றீதல் இயல்பிலா தான்.
1006
அற்றார்க்கொன் றாற்றாதான் செல்வம் மிகநலம்
பெற்றாள் தமியள்மூத் தற்று.
1007
நச்சப் படாதவன் செல்வம் நடுவூருள்
நச்சு மரம்பழுத் தற்று.
1008
அன்பொரீஇத் தற்செற் றறநோக்கா தீட்டிய
ஒண்பொருள் கொள்வார் பிறர்.
1009
சீருடைச் செல்வர் சிறுதுனி மாரி
வறங்கூர்ந் தனைய துடைத்து.
1010

 

 
2 Comments

Posted by on March 21, 2017 in Porul, Thirukkural, Thirukural

 

Tags: , , ,

Chapter 100: Being Courteous

 

Affability with all will help achieve with ease
The quality of being courteous.
991
A kind heart and good heredity are considered
To make the quality of being well-mannered.
992
Physical resemblance makes not people similar
Similar qualities make them similar.
993
Being likeable and righteous, they serve all-
Their good character the world shall extol.
994
Justice and virtue they adore, and serve all-
Their good character the world shall extol.
994 V2
One who discerns others’ nature and sees merit in foes,
Won’t deride others for a laugh that causes many woes.
995
The world exists because of courteous people
Else it’ll perish by sinking in its own soil.
996
But for humanity, they are but a tree,
Though sharp as a rasp they may be.
997
Even with those, hostile, and callously act,
Behaving ungraciously is a blot.
998
For those with no faculty to have fun
Darkness swamps the large earth despite the sun.
999
Good milk spoiled by the vessel that is stained
Is wealth in the hands of the uncultured.
1000

அதிகாரம் 100: பண்புடைமை

எண்பதத்தால் எய்தல் எளிதென்ப யார்மாட்டும்
பண்புடைமை என்னும் வழக்கு.
991
அன்புடைமை ஆன்ற குடிப்பிறத்த லிவ்விரண்டும்
பண்புடைமை என்னும் வழக்கு.
992
உறுப்பொத்தல் மக்களொப் பன்றால் வெறுத்தக்க
பண்பொத்தல் ஒப்பதாம் ஒப்பு.
993
நயனொடு நன்றி புரிந்த பயனுடையார்
பண்புபா ராட்டும் உலகு.
994
நகையுள்ளும் இன்னா திகழ்ச்சி பகையுள்ளும்
பண்புள பாடறிவார் மாட்டு.
995
பண்புடையார்ப் பட்டுண் டுலகம் அதுவின்றேல்
மண்புக்கு மாய்வது மன்.
996
அரம்போலுங் கூர்மைய ரேனும் மரம்போல்வர்
மக்கட்பண் பில்லா தவர்.
997
நண்பாற்றா ராகி நயமில செய்வார்க்கும்
பண்பாற்றா ராதல் கடை.
998
நகல்வல்லர் அல்லார்க்கு மாயிரு ஞாலம்
பகலும்பாற் பட்டன் றிருள்.
999
பண்பிலான் பெற்ற பெருஞ்செல்வம் நன்பால்
கலந்தீமை யால்திரிந் தற்று.
1000

 

 
Leave a comment

Posted by on March 21, 2017 in Porul, Thirukkural, Thirukural

 

Tags: , , ,

Chapter 99: Chaandraanmai (Nobleness, Command of Self)

For those who dutifully strive to be noble,
To do all that’s good is seen as natural.
981
Being good within, is nobility;
All else is no quality.
982
Love, compunction, beneficence, compassion and truthfulness:
On these five columns rests nobleness.
983
The virtue of the ascetic is to not kill any being;
The virtue of the noble is to never resort to blaming.
984
Humility is the vital capability of the capable:
To convert foes, the weapon of the noble.
985
The mark of nobility, if you ask,
Is to concede with grace, defeat by the underdog.
986
Of what use is being noble
If one can’t do good unto those who did evil.
987
Poverty is no disgrace if you possess
The strength of nobleness.
988
Those known to be the ocean of nobility aren’t perturbed
Even when there is the proverbial Flood.
989
Those known to be noble, as a shore to an ocean, aren’t perturbed
Even when there is the proverbial Flood.
989 V2
If the nobility of the noble does erode,
The vast earth cannot bear its load.
990

அதிகாரம் 99: சான்றாண்மை

கடனென்ப நல்லவை எல்லாம் கடனறிந்து
சான்றாண்மை மேற்கொள் பவர்க்கு.
981
குணநலம் சான்றோர் நலனே பிறநலம்
எந்நலத் துள்ளதூஉம் அன்று.
982
அன்புநாண் ஒப்புரவு கண்ணோட்டம் வாய்மையொ
டைந்துசால் பூன்றிய தூண்.
983
கொல்லா நலத்தது நோன்மை பிறர்தீமை
சொல்லா நலத்தது சால்பு.
984
ஆற்றுவார் ஆற்றல் பணிதல் அதுசான்றோர்
மாற்றாரை மாற்றும் படை.
985
சால்பிற்குக் கட்டளை யாதெனின் தோல்வி
துலையால்லார் கண்ணுங் கொளல்.
986
இன்னாசெய் தார்க்கும் இனியவே செய்யாக்கால்
என்ன பயத்ததோ சால்பு.
987
இன்மை ஒருவற் கிளிவன்று சால்பென்னும்
திண்மையுண் டாகப் பெறின்.
988
ஊழி பெயரினும் தாம்பெயரார் சான்றாண்மைக்
காழி எனப்படு வார்.
989
சான்றவர் சான்றாண்மை குன்றின் இருநிலந்தான்
தாங்காது மன்னோ பொறை.
990

 

 
3 Comments

Posted by on March 11, 2017 in Porul, Thirukkural, Thirukural

 

Tags: , , ,

Chapter 98: Greatness

Reputation rests on possession of passion;
It’s a disgrace to strive to live if ‘tis foregone.
971
All beings are born equal. Distinction
Comes with differences in profession.
972
All beings are born equal. Distinction
Comes with difference in deeds.
972 V2
Eminent in stature, but not eminent in deed, is no eminence
Lowly in stature, but not lowly in deed, is no lowliness.
973
Like women of virtue, greatness exists
Due to steadfast adherence to its virtues.
974
Those who are bestowed with greatness
Do deeds that aren’t commonplace.
975
The petty do not have it in them, the foresight
To embrace and emulate the great.
976
The undeserving, if eminence graces,
Pompous, lowly conduct ensues.
977
Greatness has forever humility
Pettiness wallows in vanity.
978
Greatness is devoid of pride
Pettiness is perfused with bombast.
979
Greatness masks others’ failings
Pettiness keeps wailing.
980

அதிகாரம் 98: பெருமை

ஒளியொருவற் குள்ள வெறுக்கை இளியொருவற்
கஃதிறந்து வாழ்தும் எனல்.
971
பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும் சிறப்பொவ்வா
செய்தொழில் வேற்றுமை யான்.
972
மேலிருந்தும் மேலல்லர் மேலல்லார் கீழிருந்தும்
கீழல்லார் கீழல் லவர்.
973
ஒருமை மகளிரே போலப் பெருமையுந்
தன்னைத்தான் கொண்டொழுகின் உண்டு.
974
பெருமை யுடையவர் ஆற்றுவார் ஆற்றின்
அருமை யுடைய செயல்.
975
சிறியார் உணர்ச்சியுள் இல்லை பெரியாரைப்
பேணிக்கொள் வேமென்னும் நோக்கு.
976
இறப்பே புரிந்த தொழிற்றாஞ் சிறப்புந்தான்
சீரல் லவர்கட் படின்.
977
பணியுமாம் என்றும் பெருமை சிறுமை
அணியுமாம் தன்னை வியந்து.
978
பெருமை பெருமிதம் இன்மை சிறுமை
பெருமிதம் ஊர்ந்து விடல்.
979
அற்றம் மறைக்கும் பெருமை சிறுமைதான்
குற்றமே கூறி விடும்.
980
 
Leave a comment

Posted by on March 11, 2017 in Porul, Thirukkural, Thirukural, Uncategorized

 

Tags: , , ,

Chapter 97: Dignity

It maybe essential and important, yet,
let it go, if it is beneath your dignity.
961
It may be fatal not to do it, yet,
let it go, if it lowers your dignity.
961 V2
Fame and riches may beckon but they’d not do ignoble deeds,
those who seek high-mindedness besides honour.
962
In times of prosperity, humility is needed;
but during poverty, don your pride.
963
When people slip beneath their dignified state,
they are lowly as hair fallen from the head.
964
A base act, as minor as a rosary pea,
will make those, as towering as a mountain, to shrivel.
965
It leads not to earthly fame, nor to a divine land;
why then must one scamper behind those who revile them.
966
Better to be known that he died without stooping low,
than live by depending on those who humiliate him.
967
Living on to preserve your body, when the greatness
of your character is gone – is that an elixir of life?
968
The kavarimaa will cease living if a shred of hair is lost;
likewise, there are those who’ll shed their lives, if disgraced.
969
The world shall revere their fame,
those who are proud enough to face death than ignominy.
970

அதிகாரம் 97: மானம்

இன்றி அமையாச் சிறப்பின ஆயினும்
குன்ற வருப விடல்.
961
சீரினும் சீரல்ல செய்யாரே சீரொடு
பேராண்மை வேண்டு பவர்.
962
பெருக்கத்து வேண்டும் பணிதல் சிறிய
சுருக்கத்து வேண்டும் உயர்வு.
963
தலையின் இழிந்த மயிரனையர் மாந்தர்
நிலையின் இழிந்தக் கடை.
964
குன்றின் அனையாரும் குன்றுவர் குன்றுவ
குன்றி யனைய செயின்.
965
புகழின்றால் புத்தேள்நாட் டுய்யாதால் என்மற்
றிகழ்வார்பின் சென்று நிலை.
966
ஒட்டார்பின் சென்றொருவன் வாழ்தலி னந்நிலையே
கெட்டான் எனப்படுதல் நன்று.
967
மருந்தோமற் றூனோம்பும் வாழ்க்கை பெருந்தகைமை
பீடழிய வந்த விடத்து.
968
மயிர்நீப்பின் வாழாக் கவரிமா அன்னார்
உயிர்நீப்பர் மானம் வரின்.
969
இளிவரின் வாழாத மானம் உடையார்
ஒளிதொழு தேத்தும் உலகு.
970

 

 
2 Comments

Posted by on February 29, 2016 in Porul, Thirukkural, Thirukural, Uncategorized

 

Tags: , , ,

Chapter 96: Lineage

Those of good birth stand apart through their
sense of justice and sense of shame that come naturally for them.
951
Propriety, truth and modesty: those of good birth
do not lapse on these three.
952
Those born in a family that treasures truth internalize these four:
smile, generosity, sweet words and not belittling anyone.
953
Even if they are bound to gain millions,
those of good lineage shall never stoop to do things beneath themselves.
954
Their ability to give may dwindle, but those of ancient lineage
do not depart from their character.
955
Those who seek to live in harmony with their families, of flawless descent,
do not do unworthy deeds spurred by vengeance and deceit.
956
Any fault in a person of good descent stands out
like the wart on the moon of the sky.
957
If lack of compassion is seen while considering the welfare of others,
aspersions are cast on their ancestry.
958
The sprouting shoots betray the seed hidden in the soil;
words spoken portray the nature of their families.
959
If one cares for his wellbeing, he needs a sense of shame;
if one cares for his family, he needs to be humble before anyone.
960

 

அதிகாரம் 96: குடிமை

இற்பிறந்தார் கண்ணல்ல தில்லை இயல்பாகச்
செப்பமும் நாணும் ஒருங்கு.
951
ஒழுக்கமும் வாய்மையும் நாணுமிம் மூன்றும்
இழுக்கார் குடிப்பிறந் தார்.
952
நகைஈகை இன்சொல் இகழாமை நான்கும்
வகையென்ப வாய்மைக் குடிக்கு.
953
அடுக்கிய கோடி பெறினும் குடிப்பிறந்தார்
குன்றுவ செய்தல் இலர்.
954
வழங்குவ துள்வீழ்ந்தக் கண்ணும் பழங்குடி
பண்பின் தலைப்பிரிதல் இன்று.
955
சலம்பற்றிச் சால்பில செய்யார்மா சற்ற
குலம்பற்றி வாழ்துமென் பார்.
956
குடிப்பிறந்தார் கண்விளங்கும் குற்றம் விசும்பின்
மதிக்கண் மறுப்போல் உயர்ந்து.
957
நலத்தின்கண் நாரின்மை தோன்றின் அவனைக்
குலத்தின்கண் ஐயப் படும்.
958
நிலத்திற் கிடந்தமை கால்காட்டும் காட்டுங்
குலத்திற் பிறந்தார்வாய்ச் சொல்.
959
நலம்வேண்டின் நாணுடைமை வேண்டும் குலம்வேண்டின்
வேண்டுக யார்க்கும் பணிவு.
960
 
1 Comment

Posted by on February 29, 2016 in Porul, Thirukkural, Thirukural, Uncategorized

 

Tags: , , ,

Chapter 95: Medicine

Food and deed, both in excess and deficit, cause disease,
induced by the three (humors)* listed by the learned, starting with wind.
941
The body needs no medicine,
if one eats after ensuring the earlier intake is digested.
942
After digestion, eat in right measure. This is the way
for the possessor of the body to prolong its being.
943
After ascertaining digestion, when you feel quite hungry,
eat, in right measure, food that suits your constitution.
944
If one eats after refusing incompatible food
there is no harm for their existence.
945
Joy resides with one who knows what not and how much to eat.
Likewise, disease rests with the glutton.
946
One who cannot judge his extent of hunger and gobbles up greedily
will be afflicted with boundless malady.
947
Diagnose the disease, detect its root cause,
discern its cure and then act aptly.
948
The learned medic should consider the state of the ailing,
the extent of ailment and the timing, and then treat.
949
The ailing, the medic, the medicine and the caregiver
– the treatment encompasses all these four.
950

 

அதிகாரம் 95: மருந்து

மிகினும் குறையினும் நோய்செய்யும் நூலோர்
வளிமுதலா எண்ணிய மூன்று.
941
மருந்தென வேண்டாவாம் யாக்கைக் கருந்திய
தற்றது போற்றி உணின்.
942
அற்றால் அளவறிந் துண்க அஃதுடம்பு
பெற்றான் நெடிதுய்க்கு மாறு.
943
அற்ற தறிந்து கடைப்பிடித்து மாறல்ல
துய்க்க துவரப் பசித்து.
944
மாறுபா டில்லாத உண்டி மறுத்துண்ணின்
ஊறுபா டில்லை உயிர்க்கு.
945
இழிவறிந் துண்பான்கண் இன்பம்போல் நிற்கும்
கழிபேர் இரையான்கண் நோய்.
946
தீயள வன்றித் தெரியான் பெரிதுண்ணின்
நோயள வின்றிப் படும்.
947
நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி அதுதணிக்கும்
வாய்நாடி வாய்ப்பச் செயல்.
948
உற்றான் அளவும் பிணியளவும் காலமும்
கற்றான் கருதிச் செயல்.
949
உற்றவன் தீர்ப்பான் மருந்துழைச் செல்வானென்
றப்பானாற் கூற்றே மருந்து.
950

* As per traditional Indian Medical systems, Vaadham, pitham, kabam (Wind, bile and phlegm) are the three bodily humors, whose balance determines the health of a person.

 
Leave a comment

Posted by on January 30, 2016 in Porul, Thirukkural, Thirukural, Uncategorized

 

Tags: , , ,